Rodzaje szlifów współczesnych

W polskim nazewnictwie mianem brylantu powszechnie określa się każdy oszlifowany diament. Jednak nazwa brylant powinna być stosowana wyłącznie w przypadku diamentu, któremu nadano szlif okrągły brylantowy. Właściwe określenie kamienia w innym szlifie, np. w szlifie rozety, to po prostu diament.

Szlif diamentu
Szlif diamentu

 

Diament jest najtwardszym z kamieni szlachetnych, co sprawia, że zajmuje najważniejsze miejsce na rynku klejnotów. Ich wewnętrzna struktura krystaliczna, która decyduje o przejrzystości i twardości kamienia, ma znaczący wpływ na ich ceny rynkowe. Z uwagi na właściwości optyczne i odporność na ścieranie, diamenty są kamieniami, które najtrudniej oszlifować. Zajmują się tym wyspecjalizowani fachowcy z długoletnią praktyką w zawodzie szlifierza.

 

Zdobienie biżuterii diamentami było popularne już starożytnym Egipcie oraz w Indiach. Wierzono, że energia tych kamieni wpływa na serce człowieka, więc jest ściśle związana z miłością, a także z życiem wiecznym.

 

Szlify brylantowe fantazyjne

Szlif markizy

Szlif w kształcie markizy
Szlif w kształcie markizy

 

Jego nazwa pochodzi od Marquise de Pompadour, której król Francji podarował diament w kształcie jej ust. Markiza posiada 57 fasetek, ma charakterystyczne wydłużone boki. Diament w tym szlifie wydaje się optycznie większy i nabiera wyraźnego blasku.

 


Szlif owalny

Szlif owalny
Szlif owalny

Został opracowany przez Lazare Kaplan. Składa się z 57 lub 58 fasetek, które wydobywają intensywną brylancję diamentów. Kamień ma kształt elipsy, jest najczęściej używany przy wyrobie pierścionków, gdyż subtelnie wydłuża palce.

 


Szlif serce

Szlif w kształcie serca
Szlif w kształcie serca

Kamieniowi nadaje się kształt serca z trójkątną taflą. Formą, szlif ten jest zbliżony do gruszki (łezki), ale główna różnica to wcięcie w zaokrąglonej części diamentu.

 


Szlif sopli/łezki/gruszki

Szlif w kształcie gruszki
Szlif w kształcie gruszki

Jest odmianą szlifu fantazyjnego, kształtem przypomina łezkę lub gruszkę – z jednym okrągłym bokiem i drugim wydłużonym. Diamenty w takim szlifie idealnie pasują do kolczyków i wisiorków.


Szlif szmaragdowy

Szlif szmaragdowy
Szlif szmaragdowy

 

Jest odmianą szlifu schodkowego. Charakteryzuje się prostokątną taflą, otoczoną równoległymi fasetkami w kształcie czworokątów. Krawędzie na tafli kamienia często kruszą się i rysują. W szlifie szmaragdowym zapobiega się niszczeniu kamienia poprzez zeszlifowanie rogów tak, aby tworzyły dodatkowe fasetki. Jest to cecha typowa dla tego szlifu.

Szlif szmaragdowy najczęściej nadaje się szmaragdom, ale także turmalinom, akwamarynom i nierzadko brylantom.

 


Szlif radiant

Szlif radiant
Szlif radiant

 

Powstał w 1980 roku. Może mieć prostokątny lub kwadratowy kształt. Składa się z 70 fasetek. Koronie nadaje się szlif szmaragdowy, a pawilonowi szlif brylantowy, co uwydatnia błysk wewnątrz kamienia.

 


Szlif bagiety (baguette)

Jest odmianą szlifu schodkowego o wydłużonej prostokątnej lub trapezowej tafli. Kształtem przypomina francuską bagietkę, stąd nazwa szlifu. Szlif ten ma prostą geometryczną formę, dlatego doskonale sprawdza się w diamentach i szmaragdach. Szczyt popularności szlifu baguette przypada na lata 20-te i 30-te XX wieku, czyli w okresie panowania stylu Art Deco.

 


Szlif poduszkowy

Szlif poduszkowy
Szlif poduszkowy

 

Szlif poduszkowy jest odmianą szlifu mieszanego. Korona jest w szlifie brylantowym o nietypowych zaokrąglonych narożach, dzięki czemu przypomina kształt poduszki. Pawilonowi kamienia nadaje się szlif schodkowy. Fasetki w szlifie poduszkowym często mają większą powierzchnie, aby wzmóc brylancję. Większe fasetki powodują także, że przejrzystość kamienia jest bardziej widoczna. Co za tym idzie kamienie selekcjonowane do tego szlifu muszą być wyjątkowo czyste.

 


Szlif Princessa

Szlif Princessy
Szlif Princessy

 

Jest jedną z najbardziej lubianych odmian szlifu fantazyjnego, wymyślono go stosunkowo niedawno, w 1973 roku Szlif ten składa się z 45 fasetek. Do tafli przylega ich 8, a pozostałe fasetki tworzą długie pasy poniżej rondysty. Przy czym na każdą fasetkę przy tafli przypadają trzy fasetki rondysty, co powoduje niesamowite iskrzenie odbitego światła.